AWESOME LEATHER SKIRT
13 lat temu
Tolerancja a wolność słowa
Dzisiejszy
tekst ma na celu przeanalizowanie wyrazu tolerancja, przy okazji poruszona
zostanie również kwestia wolności słowa. Poprzednie teksty dotyczyły islamu,
jak łatwo się więc domyślić, i ten będzie nawiązywał do tej religii.
Nie tak
dawno strona Nie Dla Islamizacji Europy zdobyła na Facebooku ponad 53.000
polubień. Jest to spora liczba, jednak patrząc na to, ilu mamy w Polsce
Polaków, wciąż wydaje się zbyt mała. Rodzi się również pytanie, co w zasadzie
ta strona próbuje osiągnąć? Oczywiście pełni ona znakomitą funkcję
informacyjną, istnieją też blogi, które przybliżają ludziom religię islamu.
Jednak nie zmienia to faktu, że z każdym
rokiem w Europie liczba muzułmanów drastycznie się powiększa.
Vademecum początkującego antymislamisty cz.II
W poprzednim wpisie opisałem powstanie islamu, a także
sprytne zabiegi Mahometa, w celu rozprzestrzenieniu tejże religii na większą
skalę. Dla przypomnienia – muzułmanie zachowują się pokojowo tylko wtedy, gdy
są świadomi przewagi swego rywala. Jeśli zaś poczują się od niego silniejsi,
nie zawahają się go zaatakować, nawet jeśli będzie to sprzeczne z prawem i
zasadami ich religii. Ostatnio doszło do ataków na kościoły katolickie w Kenii.
Tam już muzułmanie poczuli się wystarczająco silni.
Tym razem chciałbym poświęcić nieco miejsca na opisanie
różnorodności monolitycznej islamu. Jest to spowodowane głównie komentarzem
pewnej kobiety, pod postem organizacji NDIE
na Facebooku. Otóż owa kobieta uważa, że nie możemy tak traktować muzułmanów.
Większość z nich zachowuje się dobrze, tylko sekty psują im wizerunek. A jak
jest w istocie?
Prawdą jest, iż islam jest religią różnorodną. Jednak co to
dokładnie oznacza w praktyce? Na czym polegają główne różnice? I przede
wszystkim, czy aby na pewno tylko sekty
są wrogo nastawione do wszystkich innowierców?
Najpierw należy zwrócić uwagę na reprezentatywność
konkretnych odłamów. Pomimo tego, że islam dzieli się na rozliczne grupy, prym
wiodą głównie dwie. Reszta musi się im podporządkować, bądź też liczyć się z
prześladowaniami. Dobrym przykładem jest polska scena polityczna. W naszym
państwie mamy ponad 70 różnych partii. Ile z nich ma rzeczywisty wpływ na losy
naszego kraju? Tylko cztery, może pięć. Natomiast główną rolę zawsze odgrywa
PiS i PO.
Vademecum początkującego antyislamisty cz.I
Obiecałem sobie, że kilka z najbliższych tekstów poświęcę
religii islamu. Zauważyłem, iż zadziwiająco wielu Polaków ma niemalże zerowe
pojęcie o tej wierze i ich wyznawcach. Tak więc zamierzam podzielić się z wami
moimi spostrzeżeniami, wiedzą, a także samą treścią Koranu w celu obiektywnego
ocenienia tej religii. Na razie nie będę pisał o obecnej sytuacji na świecie.
Dziś chciałbym przedstawić wam początki islamu.
Słyszeliście kiedyś, że islam jest religią pokojową? Że
walczy jedynie wtedy, gdy musi się bronić? No cóż, historia temu zaprzecza. Co
więcej, zaprzeczają temu same dzieje Mahometa.
Rok 570, Mekka. Na
świat przychodzi Mahomet. Przez 40 lat wiedzie zwykłe, spokojne życie.
Nadchodzi jednak rok 610. Główny bohater tej opowieści udaje się do jednej z
jaskiń, znajdującej się w okolicach Mekki, w celu medytacji. Tam też doznaje
objawienia. Co ważne, przesłanie jest dość pokojowe. Mahomet zostaje ostrzeżony
piekłem czekającego każdego niewiernego. Tak świat dowiaduje się o bogu tej
monoteistycznej religii, Allahu.
W tym miejscu warto zauważyć, że głupotą byłoby namawianie
ludzi do zbrojnej walki w imieniu islamu. Wszak Mahomet w tak zwanym okresie
mekkańskim zdołał zgromadzić tylko niecałych 130 wiernych wyznawców. Gdyby
przejawiali jakiekolwiek akty agresji wobec innowierców, liczba wiernych
muzułmanów błyskawicznie spadłaby do zera.
Tag :
antyislamizacja,
Życie bez ograniczeń
Do tego tekstu zbierałem się dość długo. Czuję się przeżuty,
wymęczony i…szczęśliwy. W końcu znalazł się powód, dla którego w końcu poczułem
się potrzebny. To nic, że przy okazji mój mały świat się zburzył. No, może
jeszcze nie zburzył. Fundamenty jednak mocno się zachwiały, a kolejne wstrząsy
zbliżają się nieuchronnie.
Z czym kojarzy się wam wolontariusz? Ja zawsze miałem przed
oczyma wizerunek męczennika. Kogoś, kto poświęca się dla innych. Kogoś, kto
ciężko haruje a koniec końców i tak nie ma z tego żadnej kasy. W dodatku często
jest przemęczony, nie ma czasu dla siebie, może wręcz na własne życzenie nie
czerpie z życia przyjemności. Jeśli czytaliście moje poprzednie teksty, być
może pomyśleliście sobie: Matko, ale ten Dox jest przygłupi! – Mam szczerą nadzieję,
że teraz też tak sobie pomyśleliście.
Dwóch dni potrzebowałem na przemyślenie sobie niektórych
rzeczy. Życie tak mną kieruje, że często dochodzę do złych wniosków. Nie wiem,
może mam zbyt duże klapki na oczach. A może po prostu każdy potrzebuje czasami
wstrząsu. Ja na pewno potrzebowałem, moralne policzki bardzo mi się przydają.
Dzięki nim choć trochę mniej przypominam szczeniaka, gówniarza, który ma zerowe
pojęcie o prawdziwym życiu i który kieruje się niewłaściwymi wartościami. A
przynajmniej mam taką nadzieję. Choć ta podobno jest matką głupich.
Zacznę od tego, że kiedyś przeczytałem na Facebooku posta
pewnej dziewczyny, zmuszonej do życia na wózku. Rozmowa toczyła się pomiędzy
nią a jej znajomymi, chodziło o podejście ludzi do inwalidów. Cała wataha ludzi
nie przywykła do widoku tak zwanego „w-skersa”, człowieka skazanego na wózek
inwalidzki. Ale no właśnie, czy aby na pewno skazanego? O tym będzie potem,
teraz jeszcze trochę pomęczę temat jaśnie dostojnych ludzi, którzy stoją tak
wysoko w łańcuchu pokarmowym, że czują się upoważnieni do bezkarnego
obsmarowywania innych.
Tag :
felietony,
Krzyż na każdy dzień
Nawał różnej maści obowiązków skutecznie odciągnął mnie od
pisania. Z drugiej zaś strony, dostałem dzięki temu szansę na obranie
konkretnego kierunku dla tego bloga. Do tej pory teksty poruszały różne tematy,
w wielu przypadkach skrajne. Czasem poza moimi przemyśleniami także i inni
publikowali swoje artykuły w Kwadraturze. Nie chciałbym z tego rezygnować. Nie
zawsze zgadzałem się ze wszystkimi tekstami, nie było to jednak konieczne do
porozmawiania na ciekawe tematy. Dlatego też jeśli uważasz, mój drogi
czytelniku, że należy poruszyć dany problem, pisz śmiało. Zawsze dobrze jest
przyjrzeć się niektórym sprawom z innej perspektywy niż swojej własnej.
No dobrze, jaka będzie więc rola tego bloga? Przede
wszystkim religia. Nie koniecznie wyłącznie chrześcijaństwo, mam nadzieję, że w
swoim czasie pojawi się również tekst o islamie. Spokojnie, nie zamierzam lizać
tyłków księżą. Bardziej chodzi o pokazanie tego, co daje mi wiara. No i też
tego, co w tej wierze mi przeszkadza. Nie zabraknie też tekstów poświęconych
homoseksualistom, pedofilii i bieżących problemów politycznych.
Tyle słowem wstępu. Dziś pokuszę się o problem dotyczący
krzyża. Zainspirowała mnie rozmowa, w której padło bardzo ciekawe pytanie. A
mianowicie – dlaczego ty właściwie nosisz krzyżyk? No właśnie, dlaczego?
Odpowiedź znajdziecie w dalszej części tekstu, najpierw skupmy się na samej
symbolice tego przedmiotu.
Wszystkim zapewne kojarzy się on z Chrystusem. I nie jest to
skojarzenie złe. Niemniej jednak, krucyfiks z Jezusem na krzyżu pojawił się
dopiero po roku 692, gdzie też oficjalnie został zaakceptowany przez sobór
trullański. Jednak już wcześniej był on symbolem Męki Pańskiej. Jest on
przedmiotem kultu, znakiem rozpoznawalnym na całym świecie. Obecnie na świecie
występuje ponad 400 różnych rodzajów krzyży. Każdy zaś ma swoje pochodzenie i
historię.
Tag :
felietony,
Życie w nienawiści
Czasem nierozważnie używamy niektórych słów. Są one bardziej wieloznaczne, niż mogłoby się nam na początku wydawać. Kiedyś pisałem o słowie „kocham”, teraz z kolei skupię się na wyrażeniu „nienawidzę”.
Myślę, że wielu z nas kiedyś użyło tego wyrazu. Śmiem nawet twierdzić, że zrobiliśmy to z rozpędu, bez większego zastanowienia. Bo czymże dla nas jest nienawiść? Dla mnie jest to obrzydzenie, wzgardzenie drugą osobą. Jasny przekaz dla kogoś, komu chcemy przekazać, że wiążemy z nim same negatywne odczucia. I tutaj pojawia się problem. Ile razy mówiliśmy „nienawidzę cię!” do przyjaciół, rodziców? Ja stanowczo zbyt często.
Według mnie spłyciłem sam sobie znaczenie tego słowa. Utworzyłem dla niego synonimy, które nie mają zbyt wiele wspólnego z jego prawdziwą definicją. No bo czy mała dziewczynka krzycząca do swojej mamy „nienawidzę Cię!” w sklepie, gdy ta nie chce jej kupić nowej zabawki naprawdę darzy ją takim uczuciem, jakie opisałem powyżej? Wątpię, po prostu robi to pod wpływem aktualnego samopoczucia.
Ja sam kilkakrotnie dałem się ponieść emocjom, powiedziałem zbyt wiele. Powiedziałem coś, czego powiedzieć nie zamierzałem. Efekty nie są zbyt istotne.
Myślę, że wielu z nas kiedyś użyło tego wyrazu. Śmiem nawet twierdzić, że zrobiliśmy to z rozpędu, bez większego zastanowienia. Bo czymże dla nas jest nienawiść? Dla mnie jest to obrzydzenie, wzgardzenie drugą osobą. Jasny przekaz dla kogoś, komu chcemy przekazać, że wiążemy z nim same negatywne odczucia. I tutaj pojawia się problem. Ile razy mówiliśmy „nienawidzę cię!” do przyjaciół, rodziców? Ja stanowczo zbyt często.
Według mnie spłyciłem sam sobie znaczenie tego słowa. Utworzyłem dla niego synonimy, które nie mają zbyt wiele wspólnego z jego prawdziwą definicją. No bo czy mała dziewczynka krzycząca do swojej mamy „nienawidzę Cię!” w sklepie, gdy ta nie chce jej kupić nowej zabawki naprawdę darzy ją takim uczuciem, jakie opisałem powyżej? Wątpię, po prostu robi to pod wpływem aktualnego samopoczucia.
Ja sam kilkakrotnie dałem się ponieść emocjom, powiedziałem zbyt wiele. Powiedziałem coś, czego powiedzieć nie zamierzałem. Efekty nie są zbyt istotne.
Tag :
felietony,
Chłop z jajami
Głośno się ostatnio zrobiło o Lechu Wałęsie, prawda? Chodzi
mi oczywiście o jego wypowiedź. Zapewne wielu z was już wie, co takiego laureat
Pokojowej Nagrody Nobla twierdzi o homoseksualistach. A jeśli nie, oto fragment
jego wywiadu udzielonego gazecie „Rzeczpospolita”:
Lech Wałęsa, były prezydent RP: Broń Boże! Żadnym homofobem nie jestem. Walczę o to, żeby demokracja odzwierciedlała przekrój społeczny. Jeśli ktoś ma 3 proc., to powinien zajmować miejsce na 3 proc. Nagusy nie mogą rozbierać się i biegać po ulicach, pokazując większości swoją odrębność. Nie podoba mi się afiszowanie się ze swoim homoseksualizmem. To nie jest główny nurt. Ludzie żyją po to, żeby się rozmnażać i płacić podatki.
Pańska wypowiedź w TVN 24, że w polskim Sejmie homoseksualiści powinni siedzieć w ostatniej ławie sali plenarnej, czy nawet jeszcze za murem, a nie gdzieś na przedzie, to nie była wypowiedź dyskryminująca homoseksualistów?
Uznaję homoseksualistów i nie zgadzam się na ich prześladowanie. Ale jestem przeciwko afiszowaniu się i przeciwko zajmowaniu przez nich niewłaściwych miejsc. Społeczne poparcie, jakie mają, nie pozwoli im na wejście do Sejmu większą grupą. A tym bardziej na zasiadanie w pierwszych ławach. Stąd moje słowa o tym, że homoseksualiści powinni siedzieć w ostatnich ławach w parlamencie, a nawet za murem. Tyle miejsc w parlamencie, ile społecznego poparcia.
Zamierza pan przeprosić za swoją wypowiedź, która dotknęła środowiska homoseksualne i oburzyła część opinii społecznej?
Tag :
subiektywnym okiem,
