AWESOME LEATHER SKIRT
13 lat temu
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą epika. Pokaż wszystkie posty
A-R-T-Y-S-T-A
Autor tekstu: Bartosz Dubiak
Przeklęty ów dzień, gdy ujrzała i pokochała, i poślubiła —
malarza. On — zapalony, namiętnie oddany pracy, surowy i już w swej sztuce
mający — oblubienicę. Ona — młoda dziewczyna, niezmiernie rzadkiej urody —
zarówno powabna, jak wesoła: nic, jeno — światło i uśmiech, i swawolność
młodego jelonka. Kochała i wielbiła rzecz wszelaką. Nienawidziła jeno sztuki —
swojej rywalki. Przerażała ją — paleta i pędzle, i inne dokuczliwe narzędzia,
które ją pozbawiły widoku kochanka. A był to człowiek pełen zapału i
zmysłowości, i tak zapodziany w marzeniach, że nie zauważył jak liche światło
wpadające do wnętrza tej samotnej wieży stopniowo gasi zdrowie i ducha jego
żony, która widomie nikła dla całego świata z wyjątkiem jego osoby. Ona wciąż
się uśmiechała i wciąż, i wciąż – starała się dla niepoznaki dotrwać do
wielkiego dla niego finiszu miłości. Żadnych skarg, żadnych zażaleń , z wielką
żarliwością przyglądała się jak jej mąż (sławny malarz) nocami i dniami stara
się przenieść na płótno tę, którą bardzo kocha, która z każdym dniem niszczeje
i marnieje.
Kwadraturowe opowiadanie wakacyjne - cz. III (Cukier)
Oczy Michała zrobiły się okrągłe ze
zdziwienia, usta rozwarły się w niemym krzyku. Powoli ruszył w stronę okna, nie
spuszczając wzroku z dziewczyny. Nagłym ruchem zacisnął drżące dłonie na
parapecie. Ona tam stała, stała przy drzwiach z bardzo niepewną miną. Obok niej
mężczyzna, którego twarz nie wyrażała nic, prócz obojętności. Znał go, widział
już wcześniej, rozmawiał z nim. Jego usta się poruszały, mówił coś, ale Michał
nie był w stanie usłyszeć ani słowa. Głuchy odgłos, jakby bębna, wypełniał mu
całe ciało. W głowie nie mógł odnaleźć żadnej myśli, nic, tylko pustka. Stary
skończył mówić, spojrzał na dziewczynę. Ta długo milczała, w końcu oderwała
wzrok od chłopaka i krótko coś odpowiedziała. W tym momencie Michał zdał sobie
sprawę, że ten irytujący dźwięk, to bicie jego własnego serca. Był pewien, że
pozostała dwójka też go słyszy. Poczuł nagłe zawroty głowy. Brudna podłoga
podskoczyła, tył głowy zapłonął żywym ogniem, perkusja serca umilkła. Zapadła
ciemność.
*
- Pobudka, Lotniku.
Michał miał wrażenie, że wynurza się spod
wody. Zaczerpnął powietrza głęboko do płuc, usłyszał już dużo wyraźniejszy
żeński głos. Powoli otworzył oczy.
Kwadraturowe opowiadanie wakacyjne - cz.II (Nina)
Michał był „innym”
chłopcem. Byłem
innym chłopcem. Uważaj, to Michał, on jest jakiś dziwny – ostrzegały przede mną
swoje koleżanki. Inny. Dziwny. Powinienem się tak nazywać. Tak mówią, taki
jestem. Ale nie, nie! To oni wszyscy są inni, to oni wszyscy są dziwni. Nic nie
rozumieją, nikt nie potrafi tego zrozumieć. Tylko ona…
Właśnie,
gdzie on jest? Gdzie jest!? Ach, no tak…
Muszę
go chować. Wszystko tutaj muszę chować. Siedzę przy tym marnym, obdrapanym
stoliku i udaję, że rysuję. Gryzmolę. Z zagryzmolonych kartek robię samoloty.
Piękne samoloty. One wtedy lecą, daleko. Chciałbym lecieć tak daleko jak one.
Podchodzę do okna. Chciałbym, by mogły polecieć na wolność. A ja poleciałbym
razem z nimi. Opieram się o parapet. Kaloryfer obciera moje uda. Mimo to
przyciskam się do niego coraz bardziej, trzymając samolot, patrząc przez okno. Czuję
na dłoni zimną powierzchnię grzejnika. Jeszcze go nie włączyli. Wsuwam za niego
dłoń, delikatnie, prawie niewidocznie.
