AWESOME LEATHER SKIRT
13 lat temu
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowiadanie. Pokaż wszystkie posty
A-R-T-Y-S-T-A
Autor tekstu: Bartosz Dubiak
Przeklęty ów dzień, gdy ujrzała i pokochała, i poślubiła —
malarza. On — zapalony, namiętnie oddany pracy, surowy i już w swej sztuce
mający — oblubienicę. Ona — młoda dziewczyna, niezmiernie rzadkiej urody —
zarówno powabna, jak wesoła: nic, jeno — światło i uśmiech, i swawolność
młodego jelonka. Kochała i wielbiła rzecz wszelaką. Nienawidziła jeno sztuki —
swojej rywalki. Przerażała ją — paleta i pędzle, i inne dokuczliwe narzędzia,
które ją pozbawiły widoku kochanka. A był to człowiek pełen zapału i
zmysłowości, i tak zapodziany w marzeniach, że nie zauważył jak liche światło
wpadające do wnętrza tej samotnej wieży stopniowo gasi zdrowie i ducha jego
żony, która widomie nikła dla całego świata z wyjątkiem jego osoby. Ona wciąż
się uśmiechała i wciąż, i wciąż – starała się dla niepoznaki dotrwać do
wielkiego dla niego finiszu miłości. Żadnych skarg, żadnych zażaleń , z wielką
żarliwością przyglądała się jak jej mąż (sławny malarz) nocami i dniami stara
się przenieść na płótno tę, którą bardzo kocha, która z każdym dniem niszczeje
i marnieje.
Kwadraturowe opowiadanie wakacyjne - cz. IV (Kaorii)
Krzyk.
Jeden, drugi,
trzeci…
Tak
przeraźliwy. Rozdzierający na pół kremowe płótno nadziei.
Jedno
pomieszczenie. Dwoje ludzi. I Ona. J e g o Królowa. Imaginacja.
Jej ogniste,
sięgające pasa, gęste włosy, opadały luźno upięte w warkocz. Porcelanowa twarz
odbijała się od potoku krwawej rzeki u jej smukłych stóp. A wielkie,
szmaragdowe oczy, lustrowały postać siedzącą w kącie pomieszczenia. Tak
skuloną. Tak kruchą. Tak… naiwną.
Kim była?
Całkowitym
przeciwieństwem Imaginacji. Odbiciem lustrzanym w krzywym zwierciadle.
- Spójrz na
mnie. – melodyjne echo odbiło się o bladozielone kafelki skąpane w purpurze.
Kwadraturowe opowiadanie wakacyjne - cz. III (Cukier)
Oczy Michała zrobiły się okrągłe ze
zdziwienia, usta rozwarły się w niemym krzyku. Powoli ruszył w stronę okna, nie
spuszczając wzroku z dziewczyny. Nagłym ruchem zacisnął drżące dłonie na
parapecie. Ona tam stała, stała przy drzwiach z bardzo niepewną miną. Obok niej
mężczyzna, którego twarz nie wyrażała nic, prócz obojętności. Znał go, widział
już wcześniej, rozmawiał z nim. Jego usta się poruszały, mówił coś, ale Michał
nie był w stanie usłyszeć ani słowa. Głuchy odgłos, jakby bębna, wypełniał mu
całe ciało. W głowie nie mógł odnaleźć żadnej myśli, nic, tylko pustka. Stary
skończył mówić, spojrzał na dziewczynę. Ta długo milczała, w końcu oderwała
wzrok od chłopaka i krótko coś odpowiedziała. W tym momencie Michał zdał sobie
sprawę, że ten irytujący dźwięk, to bicie jego własnego serca. Był pewien, że
pozostała dwójka też go słyszy. Poczuł nagłe zawroty głowy. Brudna podłoga
podskoczyła, tył głowy zapłonął żywym ogniem, perkusja serca umilkła. Zapadła
ciemność.
*
- Pobudka, Lotniku.
Michał miał wrażenie, że wynurza się spod
wody. Zaczerpnął powietrza głęboko do płuc, usłyszał już dużo wyraźniejszy
żeński głos. Powoli otworzył oczy.
