Kwadratura Koła

Bandyci są kontynuacją Carthana. Tym razem jednak mamy do czynienia z nieco innym rodzajem opowieści. Można by rzec bardziej rozbudowanym, złożonym, lepiej dopracowanym. Jednak czy druga część przygód Roksa nadal trzyma klimat poprzedniczki? I tak, i nie.



Czy Wybraniec może być tylko jeden? Oczywiście, że ta...nie? Tym razem Roks pozyskuje nowych sojuszników, jak się okazuje, każdy z nich posiada specjalne zdolności, dzięki którym wyróżnia się spośród reszty. Cała historia rozpoczyna się w Krakowie, gdzie dochodzi do dziwnych zdarzeń. Siły z zaświatów zaczynają ingerować w sprawy ludzkości. Ktoś musi temu zapobiec. Domyślacie się kto?

Dzięki za opinie o moim blogu. Ostatnio najwięcej mówicie o braku nowych felietonów. Spokojnie, nie rezygnuję z nich. Od czasu do czasu będą pojawiały się wywiady i recenzje, jednak w dalszym ciągu dominantą Kwadratury koła będą moje wywody na różne zaobserwowane przeze mnie problemy w naszym społeczeństwie. Jeśli chodzi o wygląd bloga, pracuję nad nim, jednak do ideału wciąż daleko, musicie uzbroić się w cierpliwość. No ale dobrze, do rzeczy!



Ten czas już nadchodzi. Już niebawem na ulice wyjdą dzieciaki z uśmiechem na ustach dzierżąc w dłoniach tak charakterystyczne w naszym kraju puszki. Równie uśmiechnięci ludzie (przynajmniej przy pierwszym kontakcie z wolontariuszami - za dziesiątym razem niejednemu zbiera się na bluzgi) będą wrzucać symboliczne kwoty w celu wsparcia tej szczytnej akcji, której patronuje pan Jurek Owsiak.

Ponieważ człowiek ze mnie niezwykle dociekliwy, przyjrzałem się całej tej imprezie z bliska. Czy aby na pewno organizatorzy stawiają sobie na pierwszym miejscu pomoc dzieciakom? Niestety, tutaj sprawa wygląda różnie. Przede wszystkim problemem jest procent pieniędzy przekazywany dla potrzebujących dzieci. Szacuje się, że tylko 50% zebranych funduszy idzie na sprzęt szpitalny. WOŚP musi rozliczyć się z zysków, w Internecie są opublikowane rzeczywiste kwoty oddane chorym. A co z resztą? No cóż, sama impreza jest dość kosztowna. W dodatku nie wszystkie gwiazdy, które występują w wielkim finale, nie pobierają gaży. Często są one naprawdę wysokie.

Witajcie! Już przedwczoraj, 7 stycznia, wystartowały pierwsze aukcje Fans4WOŚP. Możecie na nich znaleźć wiele różnych, ciekawych przedmiotów - co pewien czas startują nowe licytacje, jest więc w czym przebierać. Pełen spis znajdziecie pod adresem: http://aukcje.wosp.org.pl/listing?sellerId=27086816



Pełną listę przedmiotów, które zostaną wystawione na aukcjach znaleźć można pod tym adresem: http://www.tinyurl.pl/?dkeA49Cq

Mała nowość na moim blogu, postanowiłem umieścić również kilka recenzji. Ta jest dość specyficzna, ponieważ ,,Carthan" został napisany przez mojego znajomego. Książka ta jest dostępna w całości za darmo, link podam na końcu tekstu.



Za każdym razem, gdy włączałem najnowszego Action Maga z płyty CDA, liczyłem na przeczytanie wartościowej, wciągającej opowieści. Moje oczekiwania jak zwykle spełnił Marcin Ślęzak. Tym razem jego opowieść „Carthan” wciągnęła mnie bez reszty.

Kilka miesięcy temu popełniłem tekst o własnej samorealizacji i odkrywaniu swoich pasji. Nie zamierzam go teraz przytaczać, jego dokładna treść nie jest istotna. Po prostu uznałem, że warto jest wspomnieć o tym, że wiele zdolnych osób się marnuje, zaniedbuje swoje talenty. Jednak są też ludzie, którzy dokładają wszelkich starań, aby tylko osiągnąć wyznaczone przez siebie cele. Uznałem, że nie zaszkodzi ich nieco zareklamować, pochwalić, docenić. "5 pytań do..." jest cyklem mini wywiadów, które na celu mają przybliżenie wam osób, których twórczość jest godna uwagi.



Dzisiaj skupimy się na Annie Tworek. Jest ona uczennicą Ogólnokształcącej Szkoły Stuk Pięknych , od niedawna współpracuje z pismem internetowym Soczewka. Jej pasją jest tworzenie ilustracji. Dziś dowiemy się nieco więcej na temat procesu powstawania kolejnych rysunków, oraz wysłuchamy kilku rad dla nowicjuszy.

Zachęcam  do lektury!

Polacy uchodzą za naród zabawny.  Może nie aż tak jak Czesi, ale mimo to utarło się powiedzenie, że Polak śmiać się lubi. Żeby tylko jeszcze było z czego...


Nie wiem ilu z was ogląda kabarety. Ja swego czasu robiłem to dość często. Jako mały dzieciak wprost uwielbiałem skecze grupy Ani Mru-Mru. Potem nastał czas oglądania Łowców. B, czy też Kabaretu Moralnego Niepokoju. Ich żarty niekoniecznie prezentowały wysoki poziom, ale bawiły w sposób prosty, nienachalny. Tak więc w każdą niedzielę zasiadałem przed telewizorem i oglądałem. I pewnie robiłbym to do dziś, gdyby nie tragiczny spadek poziomu scenicznych gagów

Widzicie, miałem w planach marudzenie dotyczące polsatowego świętowania Nowego Roku, a wszystkie plany poszły w diabły. Po prostu muszę dziś napisać o czym innym. Spokojnie, dalej zamierzam marudzić. Po prostu na inny temat. Dużo bardziej życiowy.

Wszyscy mamy jedną wspólną cechę. Żyjemy na tym parszywym świecie. Jesteśmy ludźmi, jako jednostki społeczne musimy się ze sobą komunikować. Tak więc już od dziecka tworzą się nasze pierwsze znajomości. Niektóre przemieniają się w przyjaźń, o innych przypominamy sobie wtedy, gdy brakuje nam kasy. Ludzie przychodzą i odchodzą, niemalże na każdym kroku widzimy coraz to nowe twarze.
Nawet jednostki aspołeczne (na przykład ja) nie są w stanie całkowicie odizolować się od reszty społeczeństwa. Oznacza to jedno – jesteśmy nieustannie narażeni na kontakt z idiotami, największymi prymitywami naszego społeczeństwa. Oni są wszędzie, w szkołach, na ulicy, nawet w mediach. Absurd wkracza na coraz wyższe poziomy, głupota jest pielęgnowana, inteligencja tępiona