Kwadratura Koła

Tekst pisany od maja 2011 roku. Co się przez ten czas wydarzyło, to moje.

Widzicie przed sobą „Leżę”, tekst ten uważam za najważniejszy spośród wszystkich tych, które napisałem. Trudno jest mi go skategoryzować. Najtrafniej zrobił to chyba Donald – jest to po prostu mój potok myśli. Potok myśli spisywany przez ponad dwa lata. W zasadzie to chwilami mam wrażenie, że jest to pamiętnik. Pamiętnik, który najchętniej wyrzuciłbym do kosza, by za kilka minut go z niego wygrzebać. Nie traktujcie wszystkich zapisanych poniżej zdań zbyt dosłownie. Wtedy czytanie tego tekstu może okazać się zbyt prymitywnym zajęciem na jesienny wieczór.

Leżę. Od kilkudziesięciu minut wpatruję się w sufit. Leżę. Nie jestem w stanie określić czy jeszcze myślę, czy już tylko bezmyślnie egzystuję. Zresztą, po co marnować czas na określanie swojego stanu psychicznego

Artysta jest twórcą piękna.

Piękno jest względne. Artysta nie ma w sobie niczego pięknego.

Sztuka polega na indywidualności. Sztuka polega na przekazie.

Może być wałkowaniem wciąż tego samego. Może być powiewem świeżości.

Sztuka powinna być ciągłym wypaczaniem własnego stylu.

Pisanie jest formą sztuki. Jest wieczną katorgą. Aktem masochizmu. Jest pustym wpatrywaniem się w ścianę w oczekiwaniu na natchnienie, które po wielokroć okazuje się nic niewartym kiczem.  Ale to nie przeszkadza artyście, o nie. Wszak artysta tylko poprzez sztukę może wyrazić artyzm swej duszy. Artyzm tak modernistyczny, że aż kompletnie niezrozumiały dla odbiorców. O tak, spełniony artysta jest artystą niezrozumiałym.

W zeszłym roku do moich rąk dostała się z pozoru niewinnie wyglądająca książeczka. W zasadzie to nawet nie książeczka. To raczej ręcznie klejone kartki z tekstem, który ktoś sam wydrukował. Jednak treść była na tyle niezwykła, że stwierdziłem, iż trzeba się jej bliżej przyjrzeć, przeanalizować. I to zamierzam zrobić w kilku kolejnych wpisach. A żeby było ciekawiej, pomoże mi w tym Damian, którego możecie kojarzyć z tekstów publikowanych na tym blogu (oraz oczywiście komentarzy). Ważnym podkreślania faktem jest również to, że to właśnie w jego mieszkaniu znaleźliśmy tę książeczkę.

No dobrze, ale o czym ona jest? Ano o masonerii. Czy nie sądzicie, że w Kościele Katolickim źle się dzieje? Z jednej strony Kościołowi nieprzychylne są media państwowe, z drugiej zaś sam Kościół, czy może raczej niektórzy księża, dają swoim oponentom kolejne powody do ataku. Frekwencja w kościołach słabnie, jesteśmy bombardowani coraz to nowymi doniesieniami o przypadkach pedofilii wśród księży. Z pewnością są to istotne problemy KK, ale to właśnie wewnętrzne konflikty w Watykanie mogą przynieść najgorsze skutki.

3 października w trzcianeckiej hali widowiskowo-sportowej odbyło się niezwykle interesujące spotkanie z profesorem Piotrem Szubarczykiem. Było ono tym bardziej ciekawe, ponieważ pobudziło mnie do refleksji. A nad czym? Ano nad tym, na czym skupiał się wykład – na młodzieży.

Widzicie, profesor Szubarczyk pracuje w IPN-ie. Natomiast jego prezentacja dotyczyła historii Polski, a konkretniej walki młodzieży naszego ojczystego kraju z rosyjską „demokracją”. Fachowe podejście do tematu tylko potwierdziło renomę profesora. Mogliśmy wysłuchać kilku wciągających opowieści, mogliśmy poznać czasy, w jakich przyszło żyć ówczesnej młodzieży. Choć wiele z opowiedzianych historii znałem wcześniej, to z chęcią poznawałem też nowe.

Wakacyjna nuda.

Ostatnio na Skype kilka osób miało straszny ból pupy o to, że Kwadratura nie miała od bardzo dawna opublikowanego felietonu. Tym bardziej mojego. I w sumie jest to prawda, jakoś tak wyszło, że ostatnio pojawiają się tu w większości opowiadania. No to chyba czas nadrobić zaległości, no nie?

Szlajałem się w te wakacje po różnych forach i portalach społecznościowych. Wiecie, siedzę sobie w Niemczech, to chociaż poczytam sobie coś w rodzimym języku. Niestety, większość stron była niemalże całkowicie zdominowana przez gimbusów. Nie było to w sumie dla mnie problemem – zawsze można się było pośmiać z problemów ludzi, w których wieku sam kiedyś byłem. No, z niektórych rzeczy lepiej byłoby chyba zapłakać niż się pośmiać, ale to już trudno.

Krzyk.

Jeden, drugi, trzeci…

Tak przeraźliwy. Rozdzierający na pół kremowe płótno nadziei.

Jedno pomieszczenie. Dwoje ludzi. I Ona. J e g o Królowa. Imaginacja.

Jej ogniste, sięgające pasa, gęste włosy, opadały luźno upięte w warkocz. Porcelanowa twarz odbijała się od potoku krwawej rzeki u jej smukłych stóp. A wielkie, szmaragdowe oczy, lustrowały postać siedzącą w kącie pomieszczenia. Tak skuloną. Tak kruchą. Tak… naiwną.

Kim była?

Całkowitym przeciwieństwem Imaginacji. Odbiciem lustrzanym w krzywym zwierciadle.

- Spójrz na mnie. – melodyjne echo odbiło się o bladozielone kafelki skąpane w purpurze.